سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!


تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهم
خواب دیده‌ام خانه‌ئی خریده‌ام
بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار ... هی بخند!
بی‌پرده بگویمت
چیزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد
باد بوی نامهای کسان من می‌دهد
یادت می‌آید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟
نه ری‌را جان
نامه‌ام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه،
از نو برایت می‌نویسم
حال همه‌ی ما خوب است
اما تو باور نکن!

------------------------------------------------------

شعر از سید علی  صالحی

      
                     
من نمی دانم فلسفه دوستی ما انسانها با یكدیگر چیست؟
شاید...!
ما انسانها با هم دوست می شویم تا یكدیگر را در رسیدن به كمال كمك كنیم
با هم دوست می شویم تا طرف مقابل مان را شاد كنيم و
خودمان هم نشاط را مزه مزه كنیم.
دوست می شویم تا تنهایی یكدیگر را فراری دهیم به سمت ابد.
ما...
من نمی دانم فلسفه دوستی من و تو چیست؟
من مدام فقط باید به نبودنت فكر كنم!
مزه تنهایی گرفته تمام وجودم را!
دیگر نمی دانم شادی چه طعمی دارد!
من هر روز را با تكرار عبارت های تاكیدی شروع می كنم.
یك احساس خوبی در رگهایم وول می خورد با اینكار.
اما...فقط كافیست به خلا نبودنت فكر كنم.
دیگر خبری از آن احساس خوشایند نیست كه نیست...
لطفا فلسفه دوستی بین خودمان را برای من تعریف كن !لطفا!
تو چه جوری می توانی بدون من زندگی كنی؟!
تویی كه سه قرن پیش می گفتی"دوستت دارم".
تویی كه با مهربانی هایت به من خاطر نشان می كردی كه برایت ارزش دارم.
حالا فلسفه این تنهایی و دلتنگی ...چیست؟
این فقدان خواسته یا نا خواسته ات را ترجمه كن برایم، شاید خمودگی دست از سرم بردارد.
من این شهر شلوغ غربت زده را نمی خواهم.
این پله های روز افزون پیشرفت را نمی خواهم.
دارم با پرنده ها و درخت ها بیگانه می شوم!
این بیگانگی بزرگترین فاجعه زندگی من است(البته بعد از فاجعه كوچ كردن تو!)
كاشكی دیر نشود!
كاشكی جنون دست از سرنوشته های من بردارد،كاشكی!
دلم برای سلام های خوش طعمت تنگ شده عزیز روزهای زندگی!
دلم برایت تنگ شده،عزیزی كه به من تكرار جمله"دوستت دارم"را آموختی!
چرا مرا نجات نمی دهی از این همه دغدغه؟!!!
می بینی؟!سطر به سطر نوشته هایم لهجه دلتنگی شدید،به خودگرفته اند؟!
راستی این نوشته هارا هنوز هم می خوانی؟!
اگر پاسخت "آری"ست كاری بكن كه فلسفه دوستی ،زیباترین فلسفه زندگی مان بشود؟!!

سكانس اول:تو خوب مي داني سكوت چه طعمي دارد!
تازگي ها حجم سكوت  بين مان وسيع شده است خيلي.من از دست سكوت چشمهايت باران زده شده ام شديد.نمي دانم چرا وقتي بعد از قرن ها فاصله  تو را مي بينم تمام دهانم طعم سكوت مي گيرد ؟(درست طعم چشم هايت را!)دوست دارم در اين مدت كوتاه چندصدم ثانيه اي كه پيشم هستي به تو بگويم كه زندگي بدون تو برايم از نفس كشيدن در آب دريا(!)هم سخت تر است (خيلي خيلي سخت تر؟!) اما نمي شود؟!هركاري مي كنم نمي شود كه بگويم؟!

سكانس دوم:من و تو به ندرت اتفاق ميفتيم!
تمام درخت ها مي داننددر طول اين قرن ها يي كه تنهايي در تارو پود لحظه هايشان جا خوش كرده من و تو كمتر اتفاق مي افتيم.هيچ كس  مثل ما نيست يكي پر توقع و نا شكيبا و بهانه گير و ديگري مهربان و صبورودوست داشتني ترين.اين وا‍‍‍‍ژه" دوست داشتني ترين" را درخت پشت پنجره آشنا هم به كار مي برددر مورد تو و من به اندازه تمام برگ هاي سبزش حسودي ام مي شود.لطفا"از اين لحظه به بعد طوري به جاده زندگي وارد شو كه درخت آشنا تورا نبيند(ببين ؟! مي دانم كه دوستم است اما دلم نمي خواهد غير از من كسي واژه "دوست داشتني ترين"را در مورد تو بكارببرد...!...!)

سكانس سوم:پاسخ به يك سوال مكرر
هميشه از فلسفه حضور چتر بنفش ياسي رنگ كنار اتاقم سوال مي كني و من از اين پرسش آشنا هل مي شوم.البته هر بار مي توانم از جواب دادن طفره بروم (تو متوجه هل شدنم مي شوي اما سعي مي كني به روي خودت نياوري)مي خواهم امروز فلسفه حضورش را برايت بگويم(نمي دانم چرا لب هايم تمايلي ندارند كه از هم جذا شوند...)بالاخره جدا مي شوند(!):

وقتي تو مي روي از درو ديوار اتاقم باران مي بارد بي وقفه!چاره اي نيست جز پناه بردن به چتر ياسي رنگم...!همين!

سكانس چهارم
اگر هزارتا مشغله فكري داشته باشم نوشتن اين سكانس را هرگز فراموش نمي كنم بيشتر از تمام دانه هاي باراني كه بر صورت چتر بنفش ياسي رنگ مي خورد دوستت دارم دوست داشتني ترين!

سکانس اول (این یک سکانس کوتاه و ۱۲ کلمه ای است)
این چند قطره باران هدیه من به تو که ساده زندگی می کنی.

سکانس دوم(توضیح لازم نیست)
یک ربع مانده تا سرریز شوم از...کفش هایم را می پوشم همان کفش هایی که از جنس پائیزند.در لباس های گرم و لطیف خیالم غرق می شوم.می روم به همنشینی دوباره پنجره رو به خیابان آشنا .وقت آشتی با کاغذ های بی تاب است که هر روز سعی می کنم اشتیاقشان را برای نوشته شدن نادیده بگیرم.من مقاومت می کنم تا ننویسم اما پائیز نمی گذارد مقاوم بمانم.تسلیم می شوم و خوشحال .خوشحال می شوم از این تسلیم نا خواسته.

سکانس سوم(می خواهم انتظار در وجودت فوران کند)
رازی در تاروپود وجودم جا خوش کرده که می خواهم عذرش را بخواهم تا دیگر راز نباشد.اما قبل از افشای آن ،بگذاریدیک سکانس دیگر بنویسم.به انتظارش می ارزد.باور کن!

سکانس چهارم (خواهش می کنم یک لحظه از فکر راز بیا بیرون و به این سکانس

 توجه کن.خواهش می کنم.متشکرم)
نادیده گرفتن مهربانی، خیلی بد است - بدتر از کتاب نخواندن-و بدتر از آن ،تظاهر به نادیده گرفتن مهربانی است.این که یک نفر،به شیوه خودش- روی این سه کلمه تمرکز کن:به شیوه خودش – مهربانی می کند
و تو آن را نادیده می گیری و یا تظاهر به این کار می کنی،خیلی بد است.حتی خورشید هم تاب دیدنش را ندارد.دیروز داشتم با درخت رو به روی پنجره رو به خیابان آشنا- همان که امروز یکی از برگ های خوش رنگش افتاد و مرا یک ساعت درگیر خودش کرد- صحبت می کردم.در این مورد با هم توافق داشتیم که:حتما ضرورت دارد که همه انسانها،با خنده و صحبت و شوخی و...مهربانی شان را ابراز کنند.خیلی وقت ها سکوت،فریادی از مهربانی را در بر دارد.سکوت،فقط یک نمونه از هزاران هزار نوع مهربانی است.خوب فکر کن...
ببین چند بار با چنین مهربانی ای روبه رو شدی و قضاوت اشتباه کردی و نادیده گرفتی و تظاهر به نادیده گرفتن کردی؟!

سکانس پنجم(!)
این سطرها واقعا نیاز به مکث دارند،حالا بهتر شد.یک نفس عمیق می کشم.رازی را که می خواهم با تو در میان بگذارم خیلی خیلی مهم است،مهم تر از برگ خوش رنگی که امروز از درخت جلوی پنجره افتاد (و مرا برای یک ساعت در گیر خودش کرد)دوستت دارم!تویی که این سطرها میهمان چشم هایت شده اند،ناخودآگاه.

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من چه ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار ایستاده ام
و هم چنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام....
(قیصر امین پور)

آدمك آخر دنياست بخند
آدمك مرگ همينجاست بخند

آن خــدايي كه بزرگش خوانـدي
به خدا مثل تو تنهاست بخنــــد

دستخطي كه تو را عاشق كرد
شوخي كاغذي ماست بخنــــد

فكـر كـن فكـر تو ارزشـمند اسـت
فكر كن گريه چه زيباست بخنــــد

صبح فردا به شبت نيست كه نيست
تازه انگار كه فرداست  بخنــــد

راسـتي آن چـه بـه يـادت داديـم
پر زدن نيست كه درجاست بخنــــد

آدمك نغمه آغاز نخوان  !!
به خدا آخر دنياست بخنــــد . . .

تا خدا فاصله ای نیست بیا
با هم از پیچ و خم سبز گیاه تا ته پنجره بالا برویم
و ببینیم خدا
پشت این پنجره
لحظه ای کاشته است!
تا خدا فاصله ای نیست بیا با هم از غربت این نادانی
سوی اندیشه ادراک افق
مثل یک مرغ غریب
لحظه ای پر بزنیم
کاش میشد همه سطح پر از روزن دل
بستر سبز علف های مهاجر میشد
یا همان فهم عجیب گل سرخ
یا همین پنجره گرد غروب
تا مرا با تو از این سادگی مبهم ترس
ببرد تا خود آرامش احساس پر از فهم وصال!
تا خدا فاصله ای بود اگر
من چه می دانستم که اقاقی زیباست؟!
یا گل سرخ پر از سر خداست؟!
یا اگر بود که من لای اوراق پر از سجده برگ
رمز تسبیح! نمی نوشیدم!
و از آن رویش مرطوب شعور من و تو
در دل گرم و پر از شور امید
خطی از عشق نمی فهمیدم!

من
به پرواز خدا در دل من در دل تو
مثل هر صبح پر از آیه و نور بارها!معتقدم
و قسم می خورم این بار به هر آیه نور

تا خدا
فاصله ای نیست بیا!!!!!!!